هركه مزروع خود بخورد به خويد وقت خرمنش خوشه بايد چيد و در بوستان شايد مهمترين اشعار موعظه اى سعدى در باب نهم باشد كه در توبه و راه صواب است ، از آن جمله در صفحهء 389 مىگويد : تفرج كنان در هوا و هوس گذشتيم بر خاك بسيار كس كسانى كه از ما به غيب اندرند بيايند و بر خاك ما بگذرند صفحهء 392 : دريغا كه بىما بسى روزگار برويد گل و بشكفد نو بهار بسى تير و دى ماه و ارديبهشت برآيد كه ما خاك باشيم و خشت در قصايد ، اين دو قصيده بسيار عالى است ( صفحهء 434 ) : ايها الناس جهان جاى تن آسانى نيست مرد دانا به جهان داشتن ارزانى نيست خفتگان را چه خبر زمزمهء مرغ سحر حيوان را خبر از عالم انسانى نيست داروى تربيت از پير طريقت بستان كادمى را بتر از علت نادانى نيست روى اگر چند پرى چهره و زيبا باشد نتوان ديد در آيينه كه نورانى نيست شب مردان خدا روز جهان افروز است روشنان را به حقيقت شب ظلمانى نيست پنجهء ديو به بازوى رياضت بشكن كاين به سر پنجگى ظاهر جسمانى نيست طاعت آن نيست كه بر خاك نهى پيشانى صدق پيش آر كه اخلاص به پيشانى نيست